سیامک جنجالی

دیشب در یک جلسه سری وبسیار محرمانه که بین آقا مجتبی ( پسرخامنه
ای ) و چند تن از سران رده بالای سپاه برگزار گردید مقرر شد :

{ احمدی نژاد قربانی شود }

اما موضوع از چه قرار است ؟ در این جلسه بنابر این شد در صورتی که
اعتراضات مردمی
همچنان ادامه یابد تا جایی که حاکمیت با خطر روز افزون و بیشتری مواجه شود باید طبق
یک نقشه از پیش تعیین شده و دقیق آقای احمدی نژاد مورد سوقصد قرار گرفته و بطرز
فجیعی کشته شود .

اما تبعات این حادثه :

1 – سپاه عملا وارد عمل می شود و با یک کودتای تمام عیارو به
عنوان بروز وضعیت قرمز
و بحرانی در کشور و در خطر بودن اسلام و ولایت فقیه و

هم چنین احتمال حمله بیگانگان یا کودتای عوامل آنها در داخل زمام
امور کشور را بدست
خواهند گرقت

2 – بعد از چند روز عده ای به عنوان عوامل ترور دستگیر می شوند و
در اعترافات خود
عنوان می کنند که از اصلاح طلبان و به طور مشخص از طرف آقایان موسوی و کروبی مورد
حمایتهای ایدئولوژی و لجستیکی بوده اند

و بدین ترتیب

الف : بهانه لازم و کافی را برای برخورد قهرآمیز را با جناح اصلاح
طلب و به خصوص با
آقایان موسوی و کروبی را خواهند داشت

ب : مردم ایران که در بهت و حیرت حادثه ترور و عمل کرد سریع و خشن
سپاه هستند کاملا
ساکت خواهند ماند و تنها نظاره گر خواهند بود

ج : تمام دولتها و کشورهای جهان یعد از کشته شدن آقای احمدی نژاد
در موضع انفعالی
قرار خواهند گرفت و به خشونتهای جاری اعتراضی نخواهند کرد

3 – آقای خامنه ای ( ولی فقیه ) از حرف خود مبنی بر عدم تجدید
انتخابات پا پس
نگذاشته است

4 – همه مخالفان نظام و ولایت فقیه به نحو گسترده و بیسابقه ای و
به شدیدترین و بی
رحمانه ترین وضع ممکن سرکوب خواهند شد

5 – مدتی بعد در یک انتخابت نمایشی فرد مورد نظر خود را به مقام
ریاست جمهوری منتصب
خواهند کرد (بدون کوچکترین صدای مخالفی)

6 – برای مدت زیادی حاکمیت نظام تثبیت خواهد شد

دوستان قبل از اینکه برنامه رو بخونید یک وقتی بزارید و این متن را تا اخر بخوانید:
اقدام از موضع قدرت اولین گام برای پرهیز از آلت دست شدن است. پس با قدرت و حضور ملیونی خود در تجمعات از الت دست قرار گرفتن توسط کودتا چیان که الان در حال شادی از پیروزی خود هستند جلوگیری کنید.

خیلی از دوستان میپرسند که از کدام منبع ؟ کجا ؟ چه کسی ؟ عزیزان باید توضیح بدیم که در بیانیه اخر مهندس موسوی ایشان با زبان بی زبانی گفتند ” که راه ارتباط ایشان با مردم تنگ شده و تمام اعضای ستاد ایشان دستگیر شده اند. ایشون گفتند که تا پای جان برای احقاق حق مردم ایستاده اند و خواهند یود.
این یعنی اینکه :
1- ایشون الان دسترسی به ارتباطات برای سخن گفتن با مردم را ندارند.
2-ایشون بنا به اطلاعات دریافتی که این چند روز اعلام شده در حبس خانگی میباشند.
3-تحت فشار بودن ایشون برای تسلیم شدن به نتایج دروغین انتخابات و صرف نظر از شکایات

با وجود اینهمه فشار شما نشستید در منزل و منتظر منبع هستید! منبع الان 1001 مشکل بر دوش داره. و ایشون نمیتونه با فشاری که روشون هست به صورت علنی دعوت به تجمع بکنند.
سعی میکنیم کمی مسئله رو برای شما باز تر کنیم:

این جنبش سبز از 3 لایه تشکیل شده:
1-لایه بالایی ( مهندس موسوی-خاتمی-کروبی و همه هواداران سرشناس این جنبش ازادیخواه)
2-لایه وسطی ( مثل ما ( گروه انقلاب سبز ) و تمامی گروه های وابسته و هدف بندی شده )
3-گروه پائینی ( مردم )

حالا توضیحی در مورد نحوه عملکرد این لایه ها :
1-لایه بالایی: بازی شترنج
2-لایه میانی: اطلاع رسانی و هدفمند کردن گروه پائینی
3-لایه پائین: گروه فشار ( مردم با فشار های مخالفت مدنی خودشون در خیابان ها- شبها در پشت بام و …)

هر کسی باید در لایه ای که هست بازی خودش رو خوب انجام بده. بطور مثال اگر لایه فشار بجای فشار از اغتشاش استفاده کنه-بازی بقیه سخت تر خواهد شد و کار خراب تر. ( اغتشاش با دفاع کردن از خود متفاوت است)

لایه وسط ( لایه 2 ) هم باید مراقب باشند که :
1-ارتباط پائین و بالا رو به خوبی وصل کنند و این ارتباط بسار مهم است
2-کنترل کردن فضای پائین
3-انتقال فشار به بالا رو هدایت کنند

فعالیت لایه بالا هم که … از بحث ما خارج است.
هر کس باید ببیند که در کدام لایه مفید تر است ( لایه 1 یا 2 ) و در اون زمینه فعالیت مفید انجام بده . اگر به اشتباه کسی در انتخاب لایه اشتباهی کنه تمام هماهنگی این لایه ها چه در سطح وسیع چه کوچک بر هم خواهد خورد.

الان ما نیاز به اتحاد و همفکری داریم و نفی کردن همدیگه -اجازه توهین به هر کسی رو بخودتان ندهید.
از نشستن رادیکال پشت مانیتور ها خودداری کنیدو هدف شما گرفتن اطلاعات و پخش اونها و عمل است.

وقتی کسی یک کامنت نا امید کننده میده قبل از اینکه احساسات و امید شما رو هدف قرار بده سعی کنید کامنت او را برای خود تحلیل کنید و به هدف او از گفتن این حرفها ! اتحاد امروز تنها یار ما و شماست ! چیزی که کودتا چیان ازش میترسن !

به هر حال این مردم هستند که دارند جنبشی عظیم را خلق میکنند، مردم متشکل از سنین مختلف و اقشار گوناگون هستند، نباید آنها که توانایی دویدن دارند به آنها که فقط میتوانند راه بیایند انتقاد کنند، تهرانی و شهرستانی نداریم فقط ایرانی داریم، اگر چند روز در شهری خبری نیست مطمئن باشید در حال سازماندهی و تدارک هستند، بکار خودمان برسیم و زبان به شکایت باز نکنیم.

شخصیتهای مختلف و فعالین سیاسی گوناگونی در خلال جنبش اظهار نظر خواهند نمود، هر کدام را با انگی بدرقه نکنیم، هر ایرانی چه در داخل و چه در خارج از کشور، چه در تهران و یا در شهرستانها، هر قوم و طایفهای و نهایتاً هر که به ایرانی بودنش افتخار کرده و در خدمت حاکمیت نبوده و خیزش مردمی را پشتیبانی کند در آغوش ملت و محترم خواهد بود.

کسانی که دوستان زیادی در ایران دارند که از فیس بوک استفاده میکنند. حتما اونها رو دعوت کنند به گروه ما تا در جریان برنامه ها باشند.
کسانی هم که در فیس بوک نیستند از اشناهای شما یک ایمیل لیست درست کنید و اخبار رو هر روز براشون از طریق ایمیل ارسال کنید. اتهاد شرط اول پیروزیست.
این بیانیه را ذخیره کنید و ارسال کنید. پرینت کنید و با احتیاط در خوابگاه ها -کلاس ها – در خیابان با احتیاط بین تمام جوان ها پخش کنید. در مترو – از هر راهی که میتونید تو شهرستان ها – الان زمان برای صبر کردن نیست-باید اطلاع رسانی وسیع صورت بگیره.

سبز باشید
میدیریت گروه انقلاب سبز
مهندس علی .ج.

لیست تجمع ها در تهران و شهرستان ها تا 18 تیر:

1-پنجشنبه 11 تیر ساعت 18 تجمع در میدان های ولی عصر, انقلاب, تجریش
2-دوشنبه 15 تیر ساعت 18 تجمع در مقابل زندان اوین
3- پنجشنبه 18 ؟؟؟؟ برای 18 تیر هیچکس برنامه ریزی نکند تا خبر مهم برای اینروز( به قول معروف داریم براشون- منتظر باشید تا به شما اعلام کنیم. )
4-ایرانیان خارج از کشور مقابل سفارت ایران در همان کشور در روزهای ذکر شده
5- فریاد الله اکبر-مرگ بر دیکتاتور-یا حسین میر حسین- هر شب ساعت 9 تا 10:30

شهرستان ها در همان روز های ذکر شده:
شیراز :میدان دانشجو
تبریز: چهار راه و فلکه ابرسان
اصفهان: ميدان انقلاب
ارومیه
خرم آباد
بندرانزلی
اهواز:در مقابل دانشگاه شهيدچمران
قزوين: مقابل دانشگاه بين المللي
قم:خيابان صفائيه
سيستان و بلوچستان:دانشكده مهندسي دانشگاه سيستان و بلوچستان

عزیزاان خارج از کشور : کسانی که ارتباطات قوی با شهردار یا مقامات دولتی شهر مربوطه که سفارت ایران در انجا هست حتما با ما از طریق ایمیل گروه تماس بگیرید و نام کشور رو اعلام کنید- طرح خوبی طراحی شده که نیاز به همفکری و همکاری شما میباشد.( ایمیل گروه : green.revolution@hotmail.co.uk )

به همه اطلاع رسانی کنید. از هر راه ممکن و مطمئن ( ایمیل . حضوری – مکتوب ) از تلفن و sms به هیچ وجه استفاده نکنید.

از کلیه عزیزان داخل از کشور( ایران ) تقاضا داریم به خاطر مشکلات فیلترینگ و عدم دسترسی به فیس بوک همه ایمیلی رو در قسمت کامنت بزارند. ما در حال تشکیل یک میل لیست هستیم که تمام برنامه ها و تجمعات رو از این طریق هر روز برای شما ارسال کنیکم.
یا حق

خیلی ها توصیه کردن که ما این آهنگ رو بیرون ندیم، ولی خوب بالاخره خودمون یه سبک سنگین کردیم و به این نتیجه رسیدیم که حتی اگه شده پای لرزش هم بشینیم، این آنگ رو بدیم بیرون

مطلب “علی جون” رو یه بار دیگه بخونین. حالا علی جون انتظار داری من همچین آهنگی نخونم؟

امیدوارم که این آهنگ رو گوش کنین و به همه پیشنهاد شنیدنش رو بکنید تا موقعی که حرفمون رو به کرسی بنشونیم. برای دانلود آهنگ، به قسمت “موزیک” این بلاگ برید و اگر احتمالا سرور سایت آروم بود، به سایت سلسله رکوردز برید و از اونجا آهنگ رو دانلود کنید. لینک سایت سلسله رکودرز در قسمت “دیگر سایت ها” در سمت راست این بلاگه

ما شرق نشین ها، که در کشتی غول پیکر و بی ضربان و تند پیمای دنیای امروز، هنوز نشسته بر یک تخته پاره ایم اسیر موج و گردابی چنین هائل. ما که هیچ نداریم غیر از هیجان و تحقیر و گیجی. ما که قرار است قرن ها عقب ماندگی از دنیا را در سالی و دهه ای و ماهی جبران کنیم و تاوان دادنش هم انگار ناگزیر است.

داشتیم زندگیمان را می کردیم. بد و تلخ و سنگین و ناروا. اما زندگی مان را می کردیم. تا رسیدیم به گردنه یک انتخاب دیگر، می خوانی انتصاب دیگر هم بخوان. موج شدیم و شور شدیم و خروشیدیم که می خواهیم بتوانیم. می توانیم بخواهیم. به هم ریختیم. جمع شدیم. تفریق شدیم. تکثیر شدیم. شور و هیجان شدیم. به خیابان ریختیم بی جنگ و خشونت. با شادی و رنگ. تحقیرمان کردند رفقای شکل خودمان. انکارمان کردند متعصبان قدرت در خشاب. پوزخند کردند راهمان و امیدمان را.

اما ما خواستیم خواسته مان را از تنها راه مدنی موجود بیان کنیم. با هم. انگار این بار این قدر رشد کرده بودیم و آن قدر سبز شده بودیم که تاریخی ترین هم زبانی آفریده شد. و به بدوی ترین و خشن ترین شکل انکار و تحقیر شدیم. و امروز گیج و مبهوت مانده ایم که چه شد؟ چرا؟ مانده ایم که این چه بازی خوردنی بود؟ این چه کاری بود کردیم؟ و باز هم رسانه دیکتاتور انکارمان می کند و فحاشی می کند. رفقای تحریم گر هم همین کار را می کنند. مثل قبل. فقط همین عوض نشده.

می خواهم از این بهت بیرون بیایم . از این یاس. می خواهم سعی کنم نگاه کنم بدون هیجان و بدون تعصب. و فکر کنم. امروز این را که می نویسم خطرش بازداشت است به شیوه آدم ربایی. شعار که می دهم خطرش گلوله است از دو متری. سبز که می پوشم خطرش باتوم و چاقو است بدون هشدار. پس اگر این ها را که می گویم نقد می کنی و می خندی، لااقل تکیه نده به صندلیت. لااقل لیوانت را زمین بگذار و صاف بنشین. به احترام خونها و جانهایی که کنارمان ریخته و رفته.

وقتی گفتیم ما تغییر می خواهیم نه انقلاب، گفتند این نظام تغییر پذیر نیست. با انتخاب اصلاح نمی شود. امروز می گویند دیدید؟ آن روز می گفتیم غیر از این می ماند به خیابان رفتن و گلوله خوردن. امروز آن رفقا را نمی بینیم کنارمان. می شنوم که هم صداها می گویند خطا کردیم و بازی خوردیم که رای دادیم و شرکت کردیم. چرا رفقا؟ در بهت روز اول و دوم می فهمیدم این جمله را. اما حالا؟ باور دارید که اشتباه کردیم؟ فکر کنید.

اگر همه ما نمی رفتیم پای آن صندوق، امروز چه خبر بود؟ کسی می گفت حکومت کودتا؟ کسی می گفت حق مردم؟ کسی می گفت ایران شبیه رییس جمهورش نیست؟ کسی باور می کرد می شود روبروی زور ایستاد، هر چه قدر هم زیاد باشد؟ ما اولین هم صدایی را روز جمعه تجربه کردیم. و این یک هم صدایی ساده و اتفاقی نبود. و امروز ما کوتاه نیامده ایم. آن طرف قضیه هم. اگر می خواهید از این بهت در بیایید شاید این چند جمله کمک کند.

برای درست جنگیدن باید جنگ را و ماهیتش را و طرفینش را بشناسیم. می گویند موسوی سال 67 چه می کرد؟ کروبی چه می کرد؟ رضایی چه می کرد؟ چه فایده ای دارد در قالب این حکومت تغییر کردن؟ چطور می توانی الله اکبر بگویی؟ چطور خرافات سبز را می چسبانی به خودت؟ مثل 57 گولتان می زنند.

این بدیهی است که جنگی دراز هست بین دین و مخالفت با دین. این که من کدام طرفم را اجازه بدهید به خودم مربوط باشد. اگر جنگ شما امروز این است، پس تکلیفتان معلوم است. بهت چرا؟ اگر طرف دینید چاقو بردارید و بزنید. اگر آن طرفید هم سنگر بگیرید پشت پنجره و بی صدا بخندید به تار و مار شدن ما. اما جنگ من این نیست. جنگ ما این نیست.

ما می جنگیم روبروی دروغ، روبروی ابتذال، روبروی قانون شکنی، روبروی تعصب کور. دختر جوان محجبه کنار دست من، مرد کراوات زده روبرو، زن خانه دار پشت سر، پیرمرد مومنی که هم صحبتم شده میان جمعیت و اشک می ریزد و ذکر می گوید و نفرین می کند ظالم را، او اکنون بهترین هم صف من است. من این قدر از سیاست می فهمم که وقتی پشت پیشرویی می ایستم تا آخر پشتش را خالی نکنم. موسوی هر چه بوده، هر چه هست یا کروبی یا حتی برادر محسن پاسدار، امروز بیشتر کنار منند تا تو ، رفیق تحریمی بی خاصیت! تو برخلاف همه ادعاهای بزرگت کوچکتر از آنی که حتی کنار دست بچه های کوچک سر کوچه جرات حس کردن این همدلی را از نزدیک داشته باشی. و تو چقدر شبیه آن تفنگ به دست قایم شده پشت پنجره، فحش می دهی، و چقدر شبیه دوربین خاموش رسانه قدرت. شما چقدر شبیه همید. جنگ ما جنگ دین و بی دینی نیست. جنگ منطق و بی منطقی است. جنگ ما است در این جمعیت با هر که این جمعیت پشتش را لرزانده و کف به دهانش آورده.

ما صدها هزار نفر از کنار بزرگترین مرکز بسیج خیابان آزادی آن روز گذشتیم. فضای بازش پر از لباس شخصی و گارد و پلیس بود. ما زنجیر سبز درست کردیم روبروی این ستاد. نگذاشتیم کسی نزدیک شود، توهین کند، تحریک کند. شعار همدلی دادیم. وقتی رفتیم پلیس و بسیجی را به آغوش کشیدیم و گفتیم که جنگ نداریم. آنها هم گفتند. آقای پلیس حواسش نبود. چشم می گرداند و می گفت پسر خودم هم انگار این جا است. می دانم آن که غروب آتش کشید به مردم او نبود که در آغوش من بود و آن که آتش زد ساختمان را ما نبودیم. این شمایید که می خواهید مملکت را به آتش بکشید. شمای این طرف و شمای آن طرف.

ما گفتیم اهل جنگ نیستیم. اما الان به توی متعصب این طرف و توی متعصب آن طرف می گویم اهل کوتاه آمدن هم نیستیم. اهل ناامید شدن هم نیستیم. مطالباتمان معلوم است و به هیچ قدرتی هم باج نمی دهیم و با هیچ کس هم پدرکشتگی نداریم. نیامده ایم برای کوبیدن دین یا بی دینی. ما می رویم برای گرفتن حق مان. برای پیگیری ناحقی ها. برای خون هایی که ریختند و توهین هایشان. من متعقدم این جغرافیا خوب یا بد، چند دهه را در چند روز پشت سر گذاشت و بزرگ و بالغ شد. فقط تویی که جا ماندی دوربین قدرت. و تو تحریم گر تحقیرگر ملت. و تو چاقو به دست کور برادر کش. و تو که فکر و ذکرت محو کردن الله اکبر است. محسن رضایی و مهدی کروبی و میرحسین امروز با همه سوابقشان از تو به من نزدیک ترند. باور کنیم که صف دوست و دشمن ما روشن شده و تغییر کرده. اگر آن تفنگ روبرو دهان باز کند، این پیرمرد مومن و من گلوله می خوریم نه تو. و دنیا را من خبر کرده ام، نه تو. پیرمرد مومن کنار من مرا تفتیش نمی کند و من هم او را. تو برو خود را باش مفتش!

و شما رفقای هم صدای ناامید. آزادی هزینه دارد. خون می خواهد. ما که نخواستیم خون کنیم. پس ناامید نشویم. پشیمان نشویم از کاری که کردیم. اگر میرحسین بی دردسر آمده بود امروز صدایمان را دنیا می شنید؟ امروز این همه با هم بودیم؟ ناامید نباشید. نترسید. به هیچ وجه اسیر خشونت نشوید. کینه را سر مخالف نریزید. آرام باشید. از درگیری و آشوب فاصله بگیرید و به کسی که پشتش ایستاده اید اعتماد کنید. او اولین کسی است که میدان را خالی نکرده. بگذارید این هم صدایی به جایی برسد. ما تا همین جا هم برنده ایم. مواظب خودتان و سلامتتان باشید. ما آرامش را پس می گیریم. مثل حق مان. مثل پرچممان. شاید بخندید. اما هنوز می گویم. اندکی صبر… سحر نزدیک است. من شش سال پژوهشگری کرده ام. می دانم کم است. اما باور کنید کافی است. ما حتی اگر سرکوبمان کنند زنجیری را شکسته ایم و آغوشی را یافته ایم.

گفته بودم راضیم که جای انگشتم بر گلوی ابتذال بنشید و خسته اش کنم. چرا ناراضی باشم حالا که جای انگشتم بر پیشانیش رسوای عالمش کرده و نفسش را بریده ام. مرا می توان سرکوب کرد، اما کاری که کرده ام را نه. می ماند تا ابد. تا ایران هست. ما ممکن است بشکنیم، اما ممکن نیست سر خم کنیم یا خشونت کنیم.

ما ایرانیم; پیگیر و نجیب و سبز و زخمی

دست مریزاد، هر آن فرهیخته ی نجیب زاده ای که هستی، دست مریزاد

آقای علی آقا خامنه ای

عنوان رهبر را برایتان نمی نویسم، چرا که حتی اگر آن را قبول هم می داشتم، به دلیل اسقاط شرط ” عدالت” که الزام شرط ولایت فقیه است و همچنین انجام ندادن وظیفه قانونی خود در مورد تبریک به رئیس جمهوری که هنوز شورای نگهبان صحت انتخاباتش را تائید نکرده است و طبیعتا همین امر موجب قتل دهها شهروند کشور شده و پاسخ این خونها را باید بدهید، شما دیگر رسما رهبر کشور نیستید. طبیعی است از این به بعد ما دیگر با هم صمیمی هستیم، من شما را علی صدا می کنم، شما هم می توانید مرا داور صدا کنید. و حالا که دیگر هادی غفاری هم نظرش را در مورد ترکیب کنونی حضرتعالی گفته است و دیگر همه چیز صمیمانه شده، می توانیم خیلی راحت تر وارد مقولات و معقولات بشویم.

اول اینکه، علی جان! می خواستم از شما تشکر کنم که همانطور که احمدی نژاد ترتیب رئیس جمهور و ریاست جمهوری را داد و کاری کرد که اصولا توهین به رئیس جمهور مجازات ندارد، چون اگر قرار باشد کسی را به عنوان توهین به رئیس جمهور زندانی کنند، حداقل بیست میلیون نفر ایرانی را باید زندانی کنند که به نظرم صرف نمی کند، چون خیلی جا می گیرد. شما هم با خطبه های نماز جمعه تان کاری کردید که کلا دور هم هستیم و دیگر اهانت به رهبری و این حرف ها مشکل ندارد و الآن دیگر توهین به رهبری نقل و نبات است و این مشکل هم حل شده و حالا دیگر کسی نگران این حرف ها نیست. البته واقعا جای تشکر دارد که شما کاری کردید که این تابو شکست و اصولا این تابوشکنی شما واقعا جای تقدیر دارد. یک کاری کردید که اهانت به رهبری جزو مسائل عادی زندگانی باشد.

دوم اینکه، علی جان! پدرم! رفیق جان! شما که لالایی بلد بودید چرا هفته قبل خوابتان نبرد؟ و چرا این هفته خوابتان برد؟ دیروز گفته اید ” نخبگان و فعالان و جناح های سیاسی از هر دو طرف باید از تحریک احساسات و ایجاد خلل در یکپارچگی مردم بپرهیزند.” این که گفتید یعنی چی؟ یعنی منظورتان این است که کسی طرفداران احمدی نژاد را تحریک نکند؟ آنها که تحریک شده به دنیا آمده اند و اصولا خودشان منشاء تحریک اند. کسی که یک باتوم هفتاد سانتی دستش گرفته، یک گاز اشک آور توی جیبش است، یک قمه هم آویزان کرده فلانجایش، و یک زنجیر هم دستش گرفته، این آدم راه برود خود بخود تحریک می شود. اصلا سر ماه دارد پول می گیرد که تحریک بشود. اگر تحریک نشود حقوقش قطع می شود. ما چکار کنیم که اینها تحریک نشوند؟ اگر بلدید خودتان یک چیزی بگوئید که تحریک نشوند. اگر هم مشکل تان این است که طرفداران موسوی تحریک نشوند، بدون شوخی و بدون هیچ بامزه بازی عرض می کنم که اگر می خواهید طرفداران موسوی تحریک نشوند، اقدامات زیر را انجام دهید:

اول: بیرون از خانه از حرف زدن خوددداری کنید. حتی الامکان توی خانه هم با صدای بلند حرف نزنید، ممکن است صدای تان بلند باشد، همسایه تحریک شود و همسایه که تحریک شد بقیه شهر هم تحریک می شود. اصولا جیغ صدایتان طوری است که وقتی آدم صدایتان را می شنود دلش می خواهد هر چه سنگ دور و برش هست بزند توی هر چه شیشه که در اطراف است.

دوم: انتخابات را اصولا بی خیال شوید. فرض کنید که اصلا نه خانی آمد نه خانی رفت. پیرمردهای شورای نگهبان را صدا کنید و به آنها بگوئید که اصولا انتخابات را ابطال کنند. این جوری هم خودتان سنگین ترید، هم آنها، هم مردم ممکن است یادشان برود در این دو هفته چه فجایعی اتفاق افتاد.

سوم: احمدی نژاد را بفرستید برود کاراکاس و بشود مسوول واحد خدمات و انبارداری پروژه تولید مشترک تراکتور ایران و ونزوئلا و بلافاصله پس از خروج از ایران او را ممنوع الورود کنید و زن و بچه و همه باجناق هایش را بفرستید لای دست محمود و به چاوز هم بگوئید که حرکت محمود و خانواده را در یک منطقه ده کیلومتری محدود کند.

چهارم: به انصار حزب الله بگوئید کلا تا دو سال از خانه بیرون نیایند و یا در یک اردوگاه نگاه شان دارید تا چشم مردم به آنها نیفتد.

پنجم: پخش هر برنامه خبری و گزارشی و تحلیلی و سیاسی را از تلویزیون ممنوع کنید و صدا و سیما فقط حق پخش سریال، موسیقی، فوتبال، رازبقا( جز برنامه های مربوط به میمون ها)، آگهی ( بجز آگهی های چی توز) را داشته باشد.

ششم: برای مدت دو سال پلیس حق ورود به خیابان را نداشته باشد و آبدارچی نیروی انتظامی را به عنوان فرمانده کل پلیس منصوب کرده و تابلوی پلیس و نیروی انتظامی و بسیج را بکشید پائین و برادران لباس شخصی و بسیجی را هم با احداث یک خانه عفاف دارای کارت معتبر بهداشتی بفرستید سراغ کار اصلی شان.

هفتم: نماز جمعه تهران را بطور کلی تعطیل کنید و از ائمه جمعه را برای مجاورت در کربلا یا نجف به این کشور بفرستید، قبلا در این مورد با آمریکایی ها هماهنگ کنید.

هشتم: حرف زدن از منحنی، هاله، نور، چراغ قوه، کلمبیا، کریستف کلمب، سوئیس، صهیونیسم، هولوکاست، انرژی هسته ای، سفره، نفت، قله، خستگی، دشمن، سفر، شهرستان، نیویورک، قطعنامه، محمود، اسرائیل، گوجه فرنگی، سیب زمینی، صندوق و پرتقال و سایر کلماتی که اعصاب مردم را به هم می ریزد و آنها را تحریک می کند ممنوع کنید…..

علی جون!
این موارد را امشب نوشتم که تا فردا سریعا هر اقدامی می توانی بکنی، از فردا شب بقیه نامه ها را هم می نویسم که حواست باشد، اگر می خواهی جمعش کنی، درست جمع کن، نه اینکه از اینجا جمع کنی بروی صد متر آن طرف تر پهن کنی.

زت زیاد